Satan Slayer Rozdział 4 Cóż za nowina!

Wybaczcie, że tak długo mnie nie było. :'( Po prosu nie miałam za bardzo dostępu do neta, bo... hm... Tato dość porządnie pilnował swojego ,,terytorium". A poza tym mega dużo nauki. Pierwsza klasa technikum hotelarskiego... grr... Zbyt dużo materiału. Ale za to w drugiej klasie będzie więcej praktyk. :D

Więc jeszcze raz przepraszam i zapraszam do czytania. ;)

Przestępował z nogi na nogę w poczekalni w Drugiej Niższy, gdzie kalali się Lubieżnicy. Zwykle chodzili w łańcuchach na kostkach i nadgarstkach, w zużytych ubraniach, w których Tu trafili i z kolczastym paskiem obwiązanym wokół głowy, który wyglądał jak korona cierniowa. Lubieżnicy byli zmuszani przez Poskromów, ( Poskromy - straszliwe istoty żywiące się ludzkim sumieniem), do ciężkiej roboty mentalnej. Najczęściej układali drogi rzek płynących na ziemi i ilość spadających opadów. Jeśli jakiś Lubieżnik umierał z wyczerpania, rzeka lub kałuża powstała przez deszcz usychała.

Nie przejmowano się śmiercią męczenników, bo z każdą napływającą minutą na ziemi wykupywano sobie kolejny bilet w jedną stronę do Drugiej Niższy. Z resztą odradzali się w Smole, w ogromnym garnku... Dosłownie. Jest na ulicy Milen. Stoi tam budynek zrobiony tylko i wyłącznie z metalu, który przypomina kocioł. Nazywa się Smole (czyt. smol).

Druga Niższa może nie była tak popularna jak Ósma Niższa czyli Malebolge, gdzie mieści się ogromne centrum handlowe z największym w Piekle butikiem firmy Hot on Shot ale jak na Niższe dobrze prosperuje. Głównie przez znaną markę kamieni szlachetnych Blue Belle i fabrykę samochodów Black not White. Wiele dają jeszcze organizacje ale i tak nie ma ich tutaj na tyle, by wyprzedzić Malebolge. Planowano jeszcze wybudować tu kino jednak operację wstrzymano zanim w ogóle zaistniała. Mimo wielu protestów, które stwarzali tylko śmiertelnicy nasza gospodarka rozwija się znakomicie jednak w wielu przypadkach nielegalnie. Lucyfer ostatnio zaczął rwać włosy z głowy odliczając pomniejszoną liczbę swoich szpiegów, którzy mieli za zadanie wytropić i zlikwidować pewne niedogodności leżące na legalu. Wyszła kompletna odwrotność i teraz za sługusów Szatana od głowy w mafiach odlicza się daimony (jednostka walutowa w Piekle, 1 daimon to 20 Polskich złotych).

W piekle ogólnie jest Dziewięć Niższy. Nie ma tu oddzielnych bytów, to miejsce przeznaczone głównie dla śmiertelników i rozrywki, gdzie panuje Szatan – Lucyfer. Oprócz Piekła, Lucek pilnuje jeszcze Świata Światła i Ciemności.

Jeśli planujesz wejście do Piekła musisz przejść przez Bramę Piekielną, która umieszczona jest w Przedsionku. Przedsionek, czyli Limbo, łączy Niebo i Piekło. W obu przypadkach stoją tam Bramy wejściowe, tylko różnica polega na tym, że do nieba prowadzi Brama Niebiańska. Dalej trzeba przepłynąć przez Rzekę Acheron, której pilnuje dwugłowy Amadus – skorpion, którego łatwo przekupić, jeśli masz przy sobie ponad dwieście daimonów. Jak trafisz do Otchłani to dobrze, bo to Pierwsza Niższa, a jak znajdziesz się w Las Vegas to prawdopodobnie źle skręciłeś. W Otchłani stoją same Urzędy, więc nie ma co podziwiać chyba, że lubisz stać w kilometrowych kolejkach... Za następnymi wrotami, a raczej po przejściu przez granicę znajdujesz się w Drugiej Niższy, gdzie są Lubieżnicy. Dalej jest Niższa Trzecia, w której obecnie są Winni Grzechu Obżarstwa i świetny sklep z różnymi rodzajami broni. W Czwartej Niższy są Skąpcy i Rozrzutnicy, a w Piątej Ludzie Gniewni i Potępieni. To tu na granicy jest najczęściej odwiedzany Dom Ochronnych Zaklęć. Od Grodu Szatana oddziela Rzeka Styks, za którą płaci się cła. To właśnie tam swoją siedzibę ma sam Lucyfer razem ze swoją najbliższą świtą. Oprócz niego są tu też szlacheckie demony zadumane w sobie i pławiące się w wielkim bogactwie. Tylko jak na nie spojrzysz od razu mogą odgryźć ci pół ręki i jedną czwartą nogi. Rzeka Styks jest taka długa, że spokojnie okrąża sobie Gród Szatana i odłącza ją od innych Niższy jednocześnie je łącząc. Dalej w Szóstej Niższy są Heretycy Lucka. Później Rzeka Flegeton i Niższa Siódma, w której siedzą Gwałtownicy. Tu są piękne widoki z gór na Rzeki Piekła. W Gerion można kupić sobie willę, a nawet dwie jak masz kasę. W piątki są tu niezłe korki, bo odbywają się targi i każdy chce coś przehandlować, nie wliczając w to własnego garsa (pies w Piekle, tylko ze skrzydłami i jednym rogiem po prawej stronie głowy). Schodząc przez Tunel znajdujesz się w Ósmej Niższy, czyli innymi słowy w Malebolge. Ostatnią Dziewiątą Niższe mogą odwiedzić tylko wybrańcy, zwykle nie wracając. Dostanie się tam w tajemnicy wymaga sporej odwagi, bo stoi przed nią Czeluść, a to potworne miejsce nawet dla demonów. Przebywają tam Zdrajcy i to tego miejsca Jack obawia się najbardziej.

Krążąc po korytarzu, Jack nawet nie zauważył jak wydeptał dziury w mozaikowej podłodze. Zdenerwowany na przemian zaciskał dłonie w pięści. Spocił się bardziej, niż po potyczkach z Upadłymi, a to nie było łatwe. Zwykle Upadli mieli swoje kaprysy i to w jego rękach spoczywało bezpieczeństwo Świata Mrocznego Ognia. Mimo, że Dowództwo Armii Potępieńców mieściło się w Piekle to działania wysyłane są stąd do jednego ze Światów. Nigdy to Jackowi nie przeszkadzało, bo nigdy tak naprawdę się nad tym nie zastanawiał. Najważniejsza zawsze jest misja i jeżeli wykonasz ją źle, przegrywasz. Zostajesz strącony do Dziewiątej Niższy skąd nie wracasz.

Chłopak w przebłysku irytacji nie próbował nawet ukryć swoich skrzydeł, które paliły się z jego pleców czarnym ogniem rozświetlając ściany gwiezdnym, hebanowym pyłem. Zamrugał parę razy i powtórzył po raz tysięczny kwestię, którą musi przedstawić przed Głównym Dowódcą. Był zmęczony i ledwo chodził, a mimo wszystko ukrywał to pod stalową maską. Przemaszerował stąpając chwiejnie ale lekko do okna i wyjrzał na rozlaną światłem lamp ulicę. Zmrużył oczy i przyjrzał się bliżej. Pod latarnią ktoś stał, jakaś dziewczyna. Jej głowa ukrywała się w pół mroku, więc mógł dojrzeć tylko jej dolną część ciała. Nosiła czarny podkoszulek, a na nim uwieszona była poszarpana, szara koszula odkrywająca chude ramię. Króciutkie, ciemne jeansy nie dosięgały połowy ud, a buty były mieszanką kozaków i glanów. Miała coś jeszcze. Z jednej strony ramienia połyskiwały czerwone kamienie odbijane od światła, a naszyjnik mienił się najbardziej ukazując swoją śliczną, krwistą barwę. Nieznajoma jakby wyczuła jego wzrok na sobie i wycofała się w mrok znikając ostatecznie Jackowi z oczu.

- Pan Marou. - Rzekł spokojnie służący stojąc u boku Jacka. Chłopak na dźwięk jego głosu aż podskoczył. - Pan oczekuje. - Dodał otwierając mosiężne drzwi.

Jack skrzywił się i wszedł do pozłacanego pokoju. Już niemal zapomniał jak brzmi pierwsza sylaba jego prawdziwego imienia. Rozejrzał się i doszedł do wniosku, że od ostatniego wezwania nic tu się nie zmieniło. Te same biurko z orzecha włoskiego na środku pokoju, ta sama roślinka stojąca sobie spokojnie w kącie, te same drzwi z lewej strony do Archiwum, ten sam gruby, biały wredny kot leżący sobie leniwie na posłaniu z lewej strony i ten sam sztywny laluś siedzący w tym biurku. Sam wystrój nie byłby taki zły, gdyby nie ten wystający ze ściany posąg gargulca z rogami służącymi za wieszak i skrzydłami na pół metra zapewne do popołudniowej herbatki. Na szczęście była jeszcze sofa, więc Jack nie musiał ryzykować oparcia o przerażającą ,,sztukę” Piekła. Niektóre rzeźby napawały lękiem.

- A więc w jakiej ważnej sprawię się tu zjawiłeś, synu? - spytał Główny Dowództwa, osobiście ojciec Marou – Kiro Amanti.

- Witaj, ojcze – powiedział oschle i usiadł na sofie. - Znalazłem Coś, co cię zainteresuję.

- Ach, tak? - burknął w odpowiedzi Kiro.

- Tylko pytanie, co ja będę z tego miał? - spytał Marou oglądając swoje paznokcie jakby to było coś ważniejszego od tej rozmowy. Dowódca zamyślił się nieco.

- A co proponujesz? - zapytał w końcu nie spuszczając oka z chłopaka.

- Myślę, że sam wiesz. Obaj bardzo dobrze to wiemy. - Odpowiedział z ponurą miną. Mężczyzna spojrzał na niego i się zaśmiał.

- Nigdy nie odpuszczasz? - spytał ubawiony Kiro.

- Nigdy jeśli chodzi o czyjeś życie. - Odparł twardo.

- Nadal ją kochasz? Żałosne, przecież masz mnie.

- Tak, kocham i nigdy nie przestanę. - Powiedział wściekły, po czym dodał - kiedyś sam ją kochałeś. - Zerknął na chwilę w złote oczy ojca. - I od ciebie wolałbym zamulonego garsa.

- Dziecinne. - Ocenił Kiro. - A ta informacja?

- A przysięga? - odpowiedział pytaniem na pytanie.

- Nic, a nic się nie zmieniłeś. - Wyciągnął nóż z szuflady biurka i przeciął sobie wnętrze ręki mówiąc – przysięgam na moją śmierć i bogactwo, że wypuszczę twoją matkę po zdobyciu tego, czego pragnę. - Ścisnął dłoń w pięść, by kilka kropel uderzyło głucho w drewnianą podłogę. Uśmiechnął się ukazując szereg białych, szpiczastych zębów. - Więc, cóż to za niesłychana nowina?

- Może lepiej, żebyś usiadł. - Wskazał na biały fotel stojący przy biurku.

Satan Slayer Rozdział 3 - Miłość odziana w zło

Ohayo! 

Jutro moje urodzinki i jadę do Wrocławia. :) Przy okazji jak nie zapomnę opublikuję 4 rozdział SS. Ech... moja kochana skleroza... Żeby nie dała mi się we znaki. XD

Brwi podjechały mi na czubek głowy, gdy usłyszałam te trzy słowa, które boleśnie uderzyły mnie w policzek: Nie jesteś człowiekiem. Serce pokoziołkowało i przypuszczalnie wypadło już w momencie tego poprzedniego ostrego bólu. Przełknęłam ogromną gulę, która tkwiła w moim gardle jak kowadło. No cóż... tego to ja się nie spodziewałam! Wiem, że jestem nieznośna, wszczynam bijatyki i potrafię narobić bałagan tylko jak spojrzę, ale żeby nazywać mnie nieludzką to lekkie przegięcie. Sama się kilka razy zastanawiałam, co ze mną jest nie tak i doszłam do wniosku, że to dorastanie czyli: minie, przejdzie. Prawda, która ciążyła na mnie od chwili podjęcia tej decyzji była gorsza. Tak naprawdę oszukiwałam się przez całe życie wzbraniając myśli, które nieustannie brnęły w tym kierunku. Kim lub Czym Jestem? Na te pytanie nigdy na nie nie odpowiedziałam, bo nie chciałam poznać odpowiedzi. Teraz stoję przed końcowym aktem i oczekuję, że ktoś mnie oświeci. Tym kimś zawsze był i jest Rin, mój... brat.

- Wszystko w porządku? - spytałam bardziej, by uspokoić siebie niż Rina. Błyskawicznie odpowiedziałam na to pytanie w myślach, nie było trudne: ,,Jak ma być w porządku?! Niech ktoś mnie kopnie albo zrobię to sama!” - Sprawiam problemy ale chyba nie jest ze mną aż tak źle? - grałam na zwłokę zadając głupie pytania i oczekując równie głupiej odpowiedzi jakby to był tylko jeden wielki żart.

- Jest o wiele gorzej. - Odpowiedział zapłakany i najgorsze było to, że nie przestawał. Jak tak dalej pójdzie, będę miała żywą fontannę w sypialni.

- Zaczynasz mnie przerażać. Zadzwonić do naszego psychologa?- zapytałam grzecznie pamiętając ostatnią wizytę u doktora Grey'a, którego przymilnie nazywam Alfonsem. Przypomniałam sobie jego ciepły uśmiech przed i lodowatą śmierć w oczach po zdemolowaniu jego gabinetu. Czepiał się mnie, że: zachowuję się jak chłopczyca, jestem wulgarna, znam walki uliczne, biję się z chłopakami, kiedy powinnam się z nimi umawiać, kłócę się z nauczycielami, tworzę ,,dziwne” kluby, przeklinam, niszczę rzeczy publiczne lub osobiste, a poza tym jestem wredna i nie słucham, co się do mnie mówi. Ostatnie zdanie wykrzyczał mi prosto do ucha zapluwając mi przy okazji pół twarzy, (dobrze, że przynajmniej umył zęby) po czym wyszedł obrażony szukając mojego brata. Udowodniłam, że słuchałam spalając jego ulubioną roślinkę (o której mi opowiadał) i wyrzucając jego ,,mądre” książki przez okno. Nie szkodziło mi jeszcze wyrzucić jego fotelu. Poskakałam po biurku w celu na pół i kierując się tą myślą połamałam tak ze trzy regały, szafkę i (nie wiem skąd się tam wzięła) skrzynkę na listy. Dziwne nie? Jaki normalny człowiek trzyma skrzynkę na listy w domu i to w gabinecie? Drugie pytanie brzmi: Jak dostaje się tam listonosz? Odwieczne pytania wszechświata... Gdy wrócił, krzyknął: ,,O kur..!” i zemdlał. I tak polubiłam go jeszcze bardziej.

- Diana, posłuchaj mnie, bo nie wiem czy ostatnim razem zrozumiałaś. Ostatnim razem rozwaliłaś psychologowi gabinet i zaklinał, że nie chce mieć z tobą nic wspólnego. - Ostrożnie dobierał słowa jakbym miała je zaraz obrócić przeciw jemu samemu.

- No, tak... - odpowiedziałam z ociąganiem drapiąc się instynktownie po karku. Zmrużyłam oczy zaskoczona nagłym przypływem zmęczenia, ziewnęłam i powiedziałam obojętnie – Alfons zasłużył.

- To boli, Diana. - Opuścił głowę i zacisnął ręce na mojej pościeli. - Twoja obojętność boli.

Otworzyłam usta, by coś powiedzieć ale zawahałam się. Co mogłam na to odpowiedzieć? Przyznać się do błędu, czy się bronić? Żadna uwaga nie jest tu więcej potrzebna, a moja lekkomyślność właśnie przebyła wszelkie granice. Przez te wszystkie lata nie zastanawiałam się nawet jak mój brat na to wszystko patrzy. Musiałam go bronić, taki stawiłam sobie cel, a co z uczuciami? Jakby czuł się mój brat wiedząc, że wdaję się w bójki w obronie rodziny? Jestem sławna w mieście i niejeden mnie zna. Wielu z nich po prostu się ze mnie śmieje, a mi to nie przeszkadza ale kiedy zaczyna coś mówić o mojej niekompletnej rodzinie wpadam w furię. Pustka jest straszna, a wypełnia ją jedynie mój brat.

- Przepraszam. - Szepnęłam szczerze i ze zmieszaniem, bo niejednokrotnie to już powtarzałam. Spuściłam wzrok i przez chwilę wpatrywałam się w nicość skupiona, by wysłuchać co Rin chciał miał mi od początku do powiedzenia. Pogodziłam się z przyszłością i obiecałam sobie, że cokolwiek się stanie nie dopuszczę, by cokolwiek stało się naszej rodzinie.

- Nie jesteś taka jak inni. - Odetchnął z trudem. - Nie jesteś człowiekiem, nie masz duszy. - Znowu spuścił głowę. - Miałem ci to wszystko powiedzieć później, a w najlepszym przypadku nigdy... On się budzi... Diano, obiecaj mi... że...

- Rin! Kto się budzi? Co mam ci obiecać? Wyduś to z siebie!

- Obiecaj... że dowiesz się prawdy o morderstwie. - Spojrzał mi w oczy. Przerażający błysk uświadomił mi, że nie kłamie.

- J-jakim m-morderstwie? - jąkałam się niemiłosiernie wyrzucając to pytanie z siebie. Czy mój brat był zamieszany w morderstwo? Nie! To niemożliwe!

- Obiecaj! - złapał mnie za rękę i potrząsnął nią gdy ja siedziałam sztywno. Czułam, że ta jedna mała odpowiedź zmieni moje całe dotychczasowe życie, innymi słowy zmieni się wszystko. Czy byłam na to gotowa? - Obiecaj! - powtórzył z naciskiem.

Nie ma czasu, ono już dawno się skończyło. - Zaszemrał głosik żywszy i jakby przez całe życie znany. To Drago. Był tu.

Nagle coś wylądowało na mojej głowie. Wychyliło się by na mnie popatrzeć i uśmiechnęło się dodając mi otuchy. Jeśli Drago jest przy mnie, to co może mi się stać? Nasza dwójka przeciw światu. Jeśli będziemy się wspierać, nic nie pójdzie źle.

- Zgoda. - Powiedziałam już pewniej. Rin wypuścił z ulgą powietrze. Nawet nie zauważyłam, kiedy je wstrzymał.

- Posłuchaj mnie, bo to bardzo ważne. Jesteś demonem, a ściślej mówiąc Aniołem Śmierci. Zrodzona zostałaś w sposób niesamowity, gdyż demony nie mogą mieć dzieci. Stało się to przypadkiem i niestety nie jeden raz. Przypuszczaliśmy wtedy, że to przez kod genetyczny twojej matki. Byliśmy w błędzie, okazało się iż twój ociec dostarczył twojej matce eliksir Powtórki. Straszne zamieszanie się z tym zrobiło, a mianowicie nikt nie znał znaczenia, składu ani wyglądu tego leku. Tak zostało do dziś ale nasi naukowcy cały czas nad tym pracują.

- Chcesz powiedzieć, że jestem pomyłką? - przerwałam mu.

- Nie, tylko tyle, że twoje narodziny były genialnie zaplanowane. - Uśmiechnął się pogodnie. - Wracając do tematu... Nie mamy stu procentowej pewności ale jest taka szansa, że jesteś Królową dwóch Światów. - Gdybym miała coś w buzi od razu bym to wypluła. Ja Królową?! Absurd! - Twoje narodziny były ściśle tajne i to nam przydzielono opiekę nad tobą ale nic więcej nie wiemy.

- My? Co za My? - spytałam coraz bardziej oszołomiona. Jeśli wcześniej czułam się głupia to teraz czuję się jeszcze głupsza.

- Demoniczna Straż Królowej Ciemności. - Odparł z dumą.

- Że co? - zapytałam wykrzywiając głowę i marszcząc brwi. - Czyli tak naprawdę...

- ...nie jesteśmy rodzeństwem, tak wiem. - Posmutniał. - Ale to nie znaczy, że nie jesteś moją siostrą. Ja zawsze będę uważać cię za część mojej rodziny. - Uśmiechnął się, a mi zrobiło się ciepło na sercu. Byłam mu wdzięczna za to, że mimo wszystko on nadal uważa mnie za swego.

- A... to opętanie... - zaczęłam nieśmiało.

- Twoja moc obudziła się w chwili przebudzenia Edwarda.

- Co za Edward?

- Jest oskarżony o próby zamachu i zniszczenia światów.

- Nie kojarzę gościa. - Mruknęłam.

- To normalne. - Odparł.

- I co z tym Edwardem jest nie tak? - spytałam zaciekawiona.

- Jest potężny ale żeby być niezwyciężonym potrzebuje ciebie.

- A ja mu po co? - zapytałam oburzona.

- Posiadasz moc dwóch Światów.

- No i?

- No i to, że masz moc demonów jak twoja matka i jednocześnie możesz używać eliksirów alchemicznych jak twój ojciec.

- Pogubiłam się...

- To dobrze. Reszty musisz dowiedzieć się samej. - Wstał rozciągając się.

- Co?! I to tyle masz mi do powiedzenia?! - krzyknęłam na niego.

- Obowiązuje mnie Kodeks. Nic ci już więcej nie mogę powiedzieć ale służę radą. - Zaśmiał się perliście.

- I dopiero teraz zamierzasz przejmować się jakimś kodeksem?!

- Na to wygląda. - Wykrzywił usta w udawanym grymasie.

- To nie fair! - krzyknęłam wściekła.

- Pieśń Rozbrzmiała. Złamała Ciszę. O swojej przeszłości musisz dowiedzieć się sama.

Satan Slayer Rozdział 2 - Pieśń rozbrzmiała

Hejo :)

Niestety ale jestem chora. :/ Ale za to mogę poczytać sobie opowiadania plus popiszę trochę :D

Publikuję zatem drugi rozdział SS. 

Miłego czytania. Mile widziane komentarze. 

Jack przetarł opuszkami palców skronie, by zmniejszyć napływający falami ból. Mimo wielkiego skupienia, na który się stara myśli biją się w jego głowie pragnąc pierwszeństwa. Smagały jak z bicza niepowstrzymanie i póki nic z tym nie zrobi, głowa mu pęknie na milion maleńkich kawałków. Zamrugał parę razy oczekując, że zamroczenie odejdzie jak za pstryknięciem palców. Wychylił się lekko próbując dojrzeć coś za oknem.

Zielone korony pięknie prezentowały szkołę, ale kiedy idzie co do czego zasłaniały więcej, niż pancerne drzwi na dwa klucze. Poirytowany Jack usiadł prosto i z wzrokiem wbitym w tablice, zaczął jeszcze raz analizować temat lekcji. Wkurzało go ciągłe uczestniczenie na tych bezsensownych lekcjach z tak podrzędnymi istotami jak ludzie. Miał misję i jej musiał się trzymać. Choćby nie wiem co – pomyślał – wytropię cię, skażono krwio. Z tą myślą czuł się usatysfakcjonowany. Był dumny, że Dowództwo Armii Potępieńców wytypowało go do tego zadania, dlatego też musiał to jak najlepiej zrobić. Rozkaz brzmiał następująco: Nie wracaj póki nie dostarczysz Zabójcy do nas. Jeśli nie wykonasz rozkazu, sczeźnij w piekle. Jack najbardziej obawiał się ostatniego zdania. Na samą myśl, że coś źle zrobi i trafi do niższych czeluści piekieł, które skierowane jest głównie dla Wygnanych i Czekających ciarki go przeszły. Nie czuł się już tak pewnie jak wcześniej. Jeśli coś spaprzę – napomniał się – będę wygnaną duszą. Ta myśl walnęła go z impetem kalibru karabinu maszynowego naładowanego na siedem naboi. Naboi o potężnym odrzucie.

Przytrzymał się ławki z obawy, że zaraz z niej wyleci, a na to nie miałby gotowego wyjaśnienia pani Haru, nauczycielki matematyki. Spokojnie – zaczął – ktokolwiek to jest, Zabójca trafi w moje łapy. Nabrał głęboko powietrza i nie zdążył wypuścić, bo usłyszał za sobą czyjeś ciche sapanie. Obrócił się z nadzieją, że tylko mu się wydawało albo sam zasypiał, ale nie. Na ławce z tyłu siedziała rozłożona dziewczyna, która drzemała sobie w najlepsze. Ciemne włosy zmieszały się z jasnymi, które spływały po jej ramionach skutecznie zasłaniając też twarz, a odsłaniając szyję, tworząc ciepły kontrast. Luźna bluza gniotła się od pozycji siedzącej. Oddychała równomiernie.

Jack wpatrzył się w nią jak w obraz urzeczony tym widokiem. W tym samym czasie nauczycielka tłumaczyła skomplikowane wzory:

- Aby obliczyć objętość graniastosłupa, należy pomnożyć pole podstawy przez wysokość graniastosłupa. Czyli V=Pp*H. Kto nam przypomni, jak obliczamy objętość prostopadłościanu i objętość sześcianu? - spytała rozglądając się po klasie.

Jack był wściekły za swoją własną naiwność. Przecież ta dziewczyna nic a nic go nie obchodziła. To zwykła śmiertelniczka niewarta nawet jednego szylinga, a jednak czuł coś więcej? Tylko co? Ogarnięty gniewem skierował swoje myśli na nauczycielkę. ,,Bellas” - rozkazał i zamknął oczy. Pani Haru otępiała spojrzała na Dianę.

- A może... Diana! - krzyknęła jakby odkryła Amerykę. Gdy dziewczyna tylko się poruszyła i chrapnęła, nauczycielka podeszła do ławki i biorąc jej książkę do ręki rzuciła nią niby przypadkiem. Ta uderzyła jednak mocniej niż z zamierzenia. - Panno Diano! Bo wyleci pani przez okno!

-Yyyy... Tost z dżemem plus Ice Tea! - odpowiedziała wystraszona.

- Wyprzedane! - wrzasnęła pani Haru. - Jeśli się panienka obudziła, to proszę przypomnij nam, jak obliczamy objętość prostopadłościanu i sześcianu? - spytała z jadem nie spuszczając ofiary z oka.

- No więc... Yyyy... to jest.... eee... - jąkała się Diana przymykając ze znużeniem oczy. Nauczycielka nie odpuściła i kopnęła ławkę, aż podskoczyła. - A jakie było pytanie? - krzyknęła z przerażeniem Diana.

Pani Haru skrzywiła się i powróciła na swój ukochany fotel, usiadła ciężko i schowała twarz w dłoniach próbując odciąć się od świata, albo przynajmniej od tej klasy. Westchnęła tak głęboko, że aż pospadały wszystkie kartki z jej biurka. Po długiej chwili milczenia spytała bardziej do siebie:

- A może ktoś inny...? Ktokolwiek...?

Jack opierając twarz na dłoni wyciągnął drugą i odchrząknął. Matematyczka zadowolona wskazała na ucznia.

- Jack! Dajesz! Ratujesz mój mózg od zgonu! - wykrzyknęła i się uśmiechnęła. Momentalnie na jej posągowych policzkach pojawiły się rumieńce ale jak szybko się pojawiły, tak szybko zniknęły. Odgarnęła pasmo, które odważyło się opaść na trójkątną twarz. Miętowe oczy błyszczały bardziej niż wcześniej, więc wydawały się trochę jak lustro odbijające światło.

- Objętość prostopadłościanu to V=abc, a sześcianu to V=a do trzeciej. Bułka z masłem. - Odwzajemnił uśmiech jakby to było coś zbyt oczywistego.

- Przynajmniej jeden myśli... - mówiąc to okręciła się na krześle. Jack usiadł z przyklejonym uśmiechem na ustach. Teraz wyglądało to przerażająco.

Diana zmrużyła oczy i ziewnęła starając się pokazać, że to ją znudziło. Dosłyszała jeszcze jak chłopak mamrocze ledwie słyszalnie: ,,W końcu głupiego o drogę się nie pyta.” Dziewczyna zmarszczyła niebezpiecznie brwi i wykrzywiając gniewnie usta powiedziała:

- I dlatego nigdy nie pytam się ciebie o drogę... neandertalczyku. - zakpiła.

- Nie słyszałaś nigdy o przysłowiach? Aaa... - mruknął z chytrym uśmieszkiem. - Ty słuchasz tylko w swoim zakresie wiedzowym...

- Zabawny jesteś buraku, ale nie dorastasz mi do pięt. Mogłabym cię zmieść jednym ruchem, och... przepraszam. Prawda jest taka, że jak tylko cię dotknę to się rozsypiesz. - Zaśmiała się nie spuszczając przeciwnika z oczu.

- Najwyraźniej ta cała sytuacja cię bawi, co Bellas? - spytał przeciągając się.

- Sam sobie odpowiedz. No? Bawi czy nie bawi? Oto jest pytanie. - Wystawiła rękę udając, że trzyma w niej czaszkę i wyszczerzyła zęby.

- Podam ci namiary do naprawdę dobrego psychologa. Nie martw się, pomoże ci. - Udając troskę spojrzał jej w oczy i … doznał szoku. Teraz nie były już tylko błękitno-turkusowe. Były krwisto czerwone. Poprzedni kolor zbladł i został zastąpiony ognistymi płomieniami, które zataczały pierścienie wokół źrenic tworząc wybuchające wulkany, piękne feniksy i połyskujący drobny pyłek ulatniający się z lawy. Otworzył usta, ale zaraz je zamknął. Nie mógł wykrztusić ani słowa. Utknęły mu w gardle stwarzając nieprawdopodobny ból, który rozsadzał mu krtań. Cel był zawsze na wyciągnięcie ręki.

- Na co się tak gapisz? - spytała Diana najwyraźniej rozbawiona jego miną. - Co, mowę ci odebrało? Prawda, aż tak boli? - dodała z przekąsem.

- Diana Bellas! - ryknęła nauczycielka. - Zakłócasz lekcję!

- To nie moja wina Pani Psor. To on pierwszy zaczął. Obrażał mnie, a ja tylko uświadomiłam go w niewiedzy w jakiej żyje.

- Masz coś jeszcze do dodania? - zapytała Pani Haru siłą woli opanowując toczące się po jej ciele drgawki. Wyglądała jakby zaraz miała się na nią rzucić i jeszcze chwila, a potoczyłaby się z jej ust piana.

- Tak. Zarzekam, że po lekcjach rozwalę mu nos. - Powiedziała dumnie dziewczyna unosząc brodę i szczerząc się do nauczycielki dodała – powiedziałam to pani, żeby nie było niepotrzebnego zamieszania. Zrobię to po cichu, obiecuję pani.

- Po cichu to mogę cię wykopać do dyrektorki na dywanik. Jeśli jesteś taka mądra to wstawaj z tej ławki i rozwiąż zadanie, Bellas. - Stwierdziła matematyczka.

- Przesada jest prawdą, która straciła cierpliwość. - Odpowiedziała Diana nie ruszając się z miejsca. - Nie żartuję. On wróci do domu bez połowy twarzy.

- Znowu mam dzwonić do twojego brata? Bo tak się składa, że ostatnio coraz częściej się spotykamy...

- Niech pani tak nawet nie żartuje. - Wykrzywiła się.

- ...a dlaczego? - ciągnęła niezrażona. - Mam wymieniać? - spytała i wystawiła dłoń. - Bijatyki, wszczynanie awantur,... - po każdym wymienionym ,,grzechu” zaginała jeden palec – wagary, ignorowanie poleceń nauczyciela, pobicie kolegi, pobicie drugiego kolegi, pobicie trzeciego kolegi,... pobicie koleżanek...

- Same się prosiły. - Wtrąciła Diana. - Lafiryndy spod latarni...

- ...uszkodzenie mienia szkoły, zniszczenie samochodu nauczyciela...

- To był przypadek. Tak naprawdę nie wiedziałam, dlaczego ta cegła spadła tak, a nie inaczej.

- ...zamknięcie koleżanki na weekend w szatni...

- He he, to akurat było dobre. - Uśmiechnęła się na samo wspomnienie.

- … urządzenie ogniska w szkole...

- Ale były pyszne kiełbaski. - Oblizała się ze smakiem.

- …picie alkoholu na terenie szkoły...

- O wypraszam to sobie. To był Red Bull. - Zastanowiła się na moment. - On faktycznie uskrzydla...

- ...bieganie nago po terenie szkoły...

- Bo to przez Red Bulla! I wcale nie nago tylko w bieliźnie!

- …założenie tajemnego fanklubu Zbitego Jelenia...

- Dobra, dobra już wstaję! Widzi pani?! - Podniosła się z krzesła i ruszyła w stronę tablicy z rękami w kieszeniach. Łańcuchy przywieszone do paska czarnych dżinsów dźwięczały melodyjnie obijając się o nogi. Buty Nike, również czarne trampki wydały skowyt przy pocieraniu powierzchni.

Zgarbiona wzięła kredę i mamrocząc coś niezrozumiałego rzuciła nią przez długość klasy. Wzięła drugą i narysowała na tablicy słowo LOL. Gdy miała już napisać: ,,To wszystko jest do dupy, więc po co się starać?” poczuła nagłe mdłości. Żołądek wykonał fikołka, a serce zasupłało się w ciasny węzeł. Usłyszała głośny odgłos czyjegoś serca i przeraziła się. Na czole skroplił się pot, a oczy rozbiegały się na różne strony. Widziała twarz. Twarz potwora ukrytego w ciemności. Zamknęła gwałtownie powieki bojąc się, że wizja stanie się realna. Uklękła na jedno kolano i schyliła głowę do przodu jednocześnie trzymając lewą ręką brzuch, a prawą wyciągnęła do przodu zaciskając w pięść, aż dłonie jej zbielały. Nawet nie zauważyła kiedy zaczęła krzyczeć. Zimne, oślizgłe dłonie zacisnęły się na szyi odcinając dopływ tlenu. Diana złapała się za gardło i wydała ciche charczenie. Opuściła głowę i wypluła krew. Po tym ból ustąpił. Znikł.

- Diana? - spytała nauczycielka z przestrachem w oczach. Gdy dziewczyna uniosła twarz i spojrzała na nią, matematyczka wydała z siebie krzyk przerażenia zakrywając usta dłonią.

Diana uśmiechnęła się z własną krwią na buzi ukazując czerwone zęby. Oczy wydawały się jak u demona, były płomienne z pionową źrenicą. Skóra zbladła. Dziewczyna wyglądała na przeraźliwie chudą i kościstą. Oparła się ręką o ścianę i z ogromnym trudem dźwignęła się na nogi. Stała tak chwilę skąpana w całkowitej ciszy. Wysunęła jedną nogę do przodu, ale zachwiała się i upadła ciężko wydając przy tym odgłos przewróconych zwłok.

***

Otworzyłam oczy i momentalnie po moim umyśle rozlała się rozgrzana smoła. Złapałam się za głowę i potrząsnęłam nią jak opętana. Myśli mi się pomieszały. Nie mogłam odróżniać realności od fikcji. Wiedziałam, że ten ból był inny od wcześniejszych jakie sobie wywoływałam. On żył. Przejmowała nade mną kontrolę, a ja nie mogłam nic z tym zrobić. Nienawidzę się za tą bezsilność.

,,Poddaj się. Co ci szkodzi?” spytał przenikliwie upiorny głosik w mojej głowie, który rozpalił moje ciało.

Brzmiał jak tarcie żelaza o metal, jak chrobotanie po tablicy, jak krzyk dziecka. Wydałam z siebie zduszony skowyt.

,,Nie masz wyboru. Choć do mnie. Oddaj mi się.” Potworny głosik roześmiał się najwidoczniej ubawiony moją reakcją.

,,Mierzysz wysoko.” krzyknęłam w myślach po czym zmusiłam się by ruszyć z miejsca. Spadałam na przyjemnie zimną podłogę i ogarnęła mnie ciemność. Nie mogłam dopuścić do tego, by jakiś dupek ładował mi się do głowy. Podniosłam się lekko i wymierzyłam głową w najbliższą ścianę. Rozjaśniło mi się od razu i poczułam ciepłą strużkę krwi, która płynęła spokojnie po moim czole. W jednym momencie ktoś położył mi na ramieniu rękę. Dawała uczucie chłodu więc przytuliłam się do niej łapczywie pragnąc, by pochłonęła mnie całą. Zimno. Ogień. Zimno. Ogień. Te dwa słowa na przemian wypełniały moje myśli.

W końcu gorąco ustąpiło, a ja mogłam spokojnie przejrzeć na oczy. Przede mną stał zalany łzami Rin. Płakał. Martwił się o mnie. Ogarnęło mnie silne poczucie żalu. To przeze mnie był w takim stanie. To ja mu to zrobiłam. Odetchnęłam głęboko i spojrzałam z trudem mu w oczy. Przełknęłam gulę, która zalegała mi w gardle.

- Tak się martwiłem! - wykrzyknął z nutką ulgi i rzucił mi się na szyję. Przytulił mnie mocno, a całe moje ostatnie przeżycie zeszło na drugi plan. Był ze mną, to było najważniejsze. Naszła mnie myśl, że może nie jestem taka silna za jaką się brałam. Odrzuciłam ją z irytacją. Muszę być silna. Muszę go chronić.

- Wszystko okej, ale jak mnie nie puścisz to udusisz mnie tu i teraz. - Wychrypiałam.

- Nic nie jest okej i nigdy już nie będzie! - wybuchł płaczem i teraz to ja go mocniej przytuliłam i opiekuńczo głaskałam po głowie. Wysiliłam się na krzywy uśmiech, ale coś w jego słowach wyprowadziło mnie z równowagi.

- Co masz na myśli? - spytałam próbując stłumić napięcie w moim głosie. Nie wiedziałam, czego się spodziewać: Jestem adoptowana? Moi rodzice byli chorzy psychicznie, a ja szłam w ich stronę? Byłam poważnie chora? A może jestem córką gangstera? Szczerze? To ostatnie mi się najbardziej podobało. Na wieść o jakichkolwiek tajemnicach nie byłam przygotowana. Nie zniosłabym wiadomości o więzach krwi. Odpuściłam to sobie już lata temu.

- Prawda jest taka, że nie jesteś człowiekiem. - Wychlipał.   

Satan Slayer - START!

:3

Satan Slayer Rozdział 1 - Oto Ja!

Satan Slayer Rozdział 1 - Oto Ja!

Jest! W końcu skończyłam pisać opo na konkurs! Jednocześnie zdecydowałam się na publikowanie dłuższego opowiadania. Oto Satan Slayer! Skrótowo: 

 " Diana Bellas ma 16 lat i była do niedawna normalną nastolatką nieposiadającą żadnych wspomnień z przeszłości. Pewnego dnia dowiaduje się w dość nietypowy sposób, że jest Szatańską Zabójczynią, Księżniczką Świata Gehenny i Świata Alchemii . Jaką drogę zgotował jej los? "

Zapraszam do czytania! :)

Hmm... Od czego by tu zacząć? Może od początku? No dobrze... Nazywam się Diana Bellas i jestem szesnastoletnią śmiertelniczką... Stop. To trochę głupio brzmi, a nie chciałabym nikogo wystraszyć. Lepiej ujmę to tak: zwykła dziewczyna o kasztanowych włosach ze złocistymi od słońca końcówkami. Błękitno-turkusowe oczy, lekko szpiczasty nos, rumiane policzki... (trochę później) … wzrost 160 centymetrów, waga... tego wam nie powiem. Ostatnie poprawki i urodzona 26 września, kropka. No... teraz to wygląda jak kartoteka przestępcy. Dodać do tego twardy charakter i pokręconą osobowość równa się Ja! Tak, tak mam wielkie ego.

A teraz przeszłość... tak naprawdę nie znam jej wcale. Wiem tylko tyle, że byłam tak jak każdy małym brzdącem ryczącym ,,Ja chcę misia” i ,,Oddaj smoczka!”. Ten smoczek... a raczej smok to mój wierny przyjaciel Drago. Jest mały, cały w krwisto czerwonych łuskach z żółtawymi rożkami na główce i ogonem kończącym się trójzębem. Oprócz mnie kocha od ludzi wyłudzać żarcie swoimi słodkimi, zielonymi jak moja melisa w doniczce oczami. Tylko te źrenice, które wyglądają jak pulsująca pół otchłań przypominają o: Daj albo sam sobie wezmę. Jednak to mój najlepszy przyjaciel i nigdy ale to nigdy nie umiem się na niego gniewać dłużej niż pięć minut. Jeśli się go lepiej pozna można stwierdzić, że jest urodzonym lizusem. Podlizuje się jak nie mało kto i wydaje mi się, że ma do tego talent. Miły tylko dla moich przyjaciół i ostrożny. Ostatnio zauważyłam, jak mnie ochrania i przypomniały mi się lata spędzone z nim. Mam go od urodzenia, może to przez ogromne do mnie przywiązanie?

Jest jeszcze bardziej ważniejsza sprawa. Nie pamiętam okresu od narodzin do piątego roku życia. Tak jakbym go po prostu nigdy nie miała. Próbowałam wiele razy przywołać choć na chwilę cokolwiek: twarz i głos matki, uśmiech i oczy ojca, cokolwiek. Wszystko od razu spowijała ciemna i gęsta jak budyń mgła i czarna jak smoła krew. Dużo krwi. Próby cofnięcia się w czasie zawsze wywoływały u mnie spazmatyczne drgawki, brak tlenu i utrata przytomności. W końcu po wielu nieudanych próbach dałam sobie z wielkim żalem spokój, bo jeszcze trochę, a nie przeżyłabym tego. Czy żałuję? Tak. Czy to był dobry wybór? Być może. Czy jestem z tego powodu dumna? Nie.

Obiecałam bratu, a tylko on mi został. Nie wybaczyłabym sobie, gdyby przeze mnie musiał cierpieć. Obiecałam sobie, że już nigdy Tego nie zrobię. Dla niego.

Wszystkie szczęśliwe chwile związane są głównie z moim bratem – Rinem. Rin opiekował się mną odkąd pamiętam. To on nauczył mnie dostrzegać piękno otaczającego nas świata i odkrywania go w fantastyczniejszy sposób, ukazywania go na zwykłej kartce papieru dzięki ołówkowi i paru farb czy pasteli. Pokazał mi jak się prowadzi motor, gotuje używając finezji i ciekawości (nie zawsze szło w parze na przykład, kiedy przez przypadek spalało się kuchnie) oraz zaintrygował mnie zgłębianiem tajników wiedzy. Ja nauczyłam go paru chwytów i walki miejskiej. Czasami narzekał na to, że późno wracam i zawsze w jakichś bliznach, że zachowuje się jak chłopak, a to nie przystoi nastolatce. Kiedyś, kiedy wróciłam nie dość późno, bo akurat trafiłam jak Rin ogląda Żonę dla Rolnika. Akurat weszłam jak dość już stary, zsiwiały mężczyzna z wąsem (nazwałam go per Pan Wąsik) przyrzeka miłość brunetce o długich nogach i krzywej twarzy. Pan Wąsik ukląkł i wyjął zza pleców czekoladowe serduszko przyozdobione złotą wstęgą. Wyciągnął ręce i podarował je dziewczynie, która podskakiwała wyżej niż pozwalało na to prawo grawitacji. Podniósł się lekko chwiejąc i pocałował ją zapewne na przyszłość. Rin rzucił poduszką w telewizor i cały naburmuszony wstał. Obrócił się i w chwili kiedy mnie zobaczył wykrzyknął: ,,Nie ma mowy o ślubie moja panno!”, zapewne też na przyszłość. Od tej pory krok w krok wypomina mi, żebym nie była tak lekkomyślna i jak to powiedział ,,zalana” jak moje rówieśniczki i w kółko powtarzał jak mantrę: ,,Za nikogo nawet nie próbuj wychodzić!” chociaż miałam jeszcze szesnaście lat. Wiem, że się martwi ale bez przesady...

Dobra, przejdę do już bardziej lżejszego tematu. Moimi przyjaciółkami od serca są Izy i Twaila. Izy jest blondynką o lekkiej, bladej karnacji z błękitnymi i oszalałymi jak trójkąt bermudzki oczami. Nosi okulary, dlatego lubię na nią mówić ,,Okularnica” albo ,,Kujonek”, a czasami ,,Szuja” jak nie chce mi czegoś powiedzieć. Twaila z drugiej strony jest szatynką o pięknych, ciemnobrązowych oczach i piegami na całej twarzy, które tylko dodają jej uroku. Są pokręcone jak nikt inny, a razem stanowimy dość nietypowe połączenie oszalałego huraganu. Łatwiej to przedstawić, zalewając olej budyniem waniliowym zmieszanym z tuńczykiem w warzywach. Błeee...

A teraz gdzie się uczę... moja szkoła mieści się w Japonii gdzie sama mieszkam. Uwielbiam to miasto głównie przez klimat. W dzień normalnie funkcjonuje pół miasta, a w nocy budzi się dwa razy tyle. Wszystko naokoło oświetlone kolorowymi napisami, światełkami, które zapowiadają następne święto lub imprezę. Sklepy pięknie oświetlają swoje wystawy, by ukazać to co najlepsze. Po zmroku wszystko chwieje się w posadach, gdy naciera jak chmara komarów ludzie dziwni i jeszcze dziwniejsi. Wtedy budzą się również młodziaki w moim wieku, żeby się trochę ,,zabawić”.

Wracając do szkoły... jest to ogromny budynek ostatnio wymalowany na trupią żółć, jak to nazwałyśmy z przyjaciółmi. Zresztą szkoła jak szkoła. Nuda wieje i nie przestanie puki sama coś nie zrobisz. Dlatego też ożywię trochę historii dodając jej nogi... Ale wszystko w swoim czasie. Na razie jesteśmy w szkole, gdzie zaczyna się początek mojej jakże ostrej jazdy, ekhem... historii. 

Wojna i łzy

Wrzucam moje pierwsze opowiadanie, które napisałam jakiś rok temu. Uff... Zapraszam do lektury. :P

Wojna i łzy

 A więc się stało. Demony wypowiedziały nam wojnę. Staraliśmy się utrzymać pokój, a otrzymaliśmy coś przeciwnego. Harmonia między Dziewięcioma Światami została zachwiana i nic nie można już zrobić. Jedynie walczyć o życie. Czy tylko to nam już zostało? - Serina uciekaj stąd!- krzyknął Gaarl przy okazji tnąc kamiennemu trollowi palce u rąk. - Nie ma mowy! Mój miecz pragnie zemsty! - odpowiedziałam ciskając mym nożem w ogromnego wilka patrzącego na mnie jak na wyśmienitą kolację. - Nie odkupisz za to wiecznego spokoju! Twój ojciec zatoczy się w grobie... - rzucił swój miecz w powietrze, skoczył na kark bykowi, ujął bogato zdobioną rękojeść i cisnął nią w demona. Potwór wydał z siebie niedźwiedzi ryk i upadł z wielkim hukiem.

Mężczyzna odziany w błękitnej zbroi zszedł z ciała, ściągnął hełm i po patrzył na mnie zielonymi oczami. Nawet w ciemności widać było jego mocne rysy twarzy i złociste włosy. Zmarszczył brwi gniewnie i powiedział: - Twoja śmierć w niczym nam tu nie pomoże. Wróć do Agaras i wezwij posiłki. Zabierz ze sobą Tamarosa, Rotti i Ricki, odnajdźcie Albatrosa, on będzie wiedział, co zrobić.

- W żadnym wypadku, nie zostawię cię samego! - mówiłam ledwo łapiąc oddech. Po moim policzku poleciały łzy.

Nie, muszę być silna.

Muszę zostać tu i walczyć.

Ojciec nigdy by mi tego nie wybaczył.

Ojciec...

Pamiętam, jakby to było wczoraj.

Tata trenował mnie od kiedy pamiętam. Uczył mnie walki wręcz, samoobrony i posługiwania się bronią. Mimo sędziwego wieku tryskał energią. Nigdy nie pokazywał po sobie zmęczenia. Miał tylko mnie. Mama umarła miesiąc po moim narodzeniu. Brat został wygnany z miasta za zdradę. On sam był Kapitanem Gwardii Królewskiej. Często pokazywał mi walki swoich rycerzy. Mówił wtedy, że jest ze mnie dumny tak samo, jak z nich. Kochałam go, tak samo jak on mnie.

Wszystko się jednak zmieniło.

Miałam wtedy dziewięć lat. Ojciec pokazywał mi, jak obezwładnia się wroga. Po kilku nieudanych próbach pojawił się mężczyzna, prawdopodobnie po trzydziestce. Ciemne włosy, brązowe oczy. Ubrany w szlachecki płaszcz z herbem czarnego konia na ramieniu. Przedstawił się jako Posłaniec Królowej Elenory i powiedział dość ochryple, że przynosi rozkazy od Korony Królewskiej. Heryn, mój tata, wyrwał kawałek papieru mężczyźnie i wyszedł. Pojawił się dopiero po zachodzie słońca. Panna Klara, pokazywała mi wtedy podstawy przędzenia kądzieli i wrzeciona. Podszedł do opatki i szeptem przemówił. Widać było, że jest smutny i zamyślony. Bez zbędnych wyjaśnień podszedł do mnie, pogłaskał po głowie i pocałował w czoło. Potem stanął przede mną i spojrzał mi w oczy. Piękne, błękitne ślepia patrzyły na mnie z powagą. Wreszcie usta zaczęły mówić:

- Córciu, zostawiam cię w rękach opatki. - Spuścił głowę, a zaraz znowu spoglądał na mnie. Tyle, że szlochał. – Obiecaj mi, że będziesz grzeczna. - Pocałował mnie powtórnie i odszedł.

Na zawsze.

Dopiero po trzech miesiącach jego gwardia powróciła. Ale tylko jedna trzecia przeżyła. Reszta zginęła. Mój tatko też. Dlatego pomszczę go odnajdując i zabijając jego mordercę.

,, Twój przyjaciel ma racje. Twoja agonia nic tutaj nie zmieni, pomożesz tylko żyjąc. Czasami trzeba odpuścić, żeby wygrać. Wiesz, co jest słuszne.''

Mamo... Masz rację.

Otarłam oczy i popatrzyłam na swój miecz. Czerwona ozdobiona złotymi wzorami rękojeść, metalowa, dobrze naostrzona głownia. Spojrzałam na moją czarną, całą we krwi zbroję. Przebiegłam wzrokiem przez pole bitwy i zrozumiałam powagę jego słów. Wszędzie truchła i krew. Walka i dominowanie. Demony i ludzie. Po krótkiej chwili dotarły do mnie słowa Gaarla:

- Wracaj do Agaras, to rozkaz. - Otrząsnęłam się, wyprostowałam i odetchnęłam głęboko.

- Tak jest. Wykonam swoje zadanie Admirale. Niezwłocznie. - Odwróciłam się. Schowałam ostrze do pochwy. Już zaczęłam stawiać pierwszy krok, kiedy złapał mnie za rękę, obrócił, przysunął do siebie i dotknął swoimi ustami moje wargi. Rozchyliłam je, więc odpowiedział mi głębokim, namiętnym pocałunkiem. Trwaliśmy tak złączeni, aż wydawało się, że słychać było syk naszej pary. Czułam żar, podniecenie. Świat wirował. Pragnęłam go, a on mnie. Odsunął usta, uwolnił mnie z objęć i popatrzył w oczy. Zatrzepotałam rzęsami, a on powiedział:

- Uważaj na siebie. - Przysunął moje dłonie do ust i pocałował. - I pamiętaj o mnie. - Puścił mnie i odszedł walczyć.

Zazdrosny - Taemin (SHINee)

Piątek, piąteczek, piątunio...!

Wrzucam nowe opo!  Zapraszam do czytania! :3

Zazdrosny - Taemin (SHINee)

 - Co za idiota! - krzyczę wpieniona w damskiej toalecie. Moja przyjaciółka, Lara, uspakajała mnie jakieś piętnaście minut ale w końcu sobie odpuściła. Teraz opiera się o kafelki i pisze esemesa do swojego chłopaka, Jonghyuna ze szkolnego zespołu SHINee. Stamtąd jest ten dupek, który mnie wkurza, Taemin. Ciągle tylko mnie zaczepia, komentuje i poniża. Czarę przelał występ przed klasą. Miałam rozwiązać zadanie z matematyki. Stojąc przy tablicy dostałam dwoma samolocikami i trzema kulkami z papieru. Warknęłam na niego gdy podszedł do mnie. Nauczycielka wyszła, a ja byłam całkiem sama przeciwko temu neandertalczykowi. Pchnął mnie na ławkę i narysował wąsy. Byłam tak zła, że wyszłam bez pytania do toalety i siedzę w niej nadal. Dobrze, że przynajmniej wąsy zeszły ale moja złość nie.

- Musisz w końcu wyjść. Przecież nie będziesz wieczność siedzieć tutaj. - Mówi Lara. Wyrywam jej telefon i zamrażam ją wzrokiem. Przeprasza mnie i pomaga mi wyjść niezauważona. Daleko nie idę, bo natykam się na Keya.

- Cześć, Mika. - Uśmiecha się promiennie.

- Hej, Key-oppa. - Odburkuję.

- Przed kim tak się skradasz?

- Bawię się w tajniaka. - Wymyślam na szybko.

- Mnie nie oszukasz. To przez Taemina? - pyta, a ja czerwienieję. Mimo, że był z zespołu SHINee od zawsze mnie znał. Byliśmy jak brat i siostra.

- Tak. - Mamroczę.

- W takim razie zabieram cię na lody.

- Że co? - zgubiłam się.

Wziął mnie za rękę i wyprowadził ze szkoły. Nie spojrzałam nawet na Taemina, który zaciskał dłonie w pięści. Taka jestem silna. Usiadłam pod parasolką, a Key poszedł kupić nam lody. Oparłam brodę o pięści i zamknęłam oczy. Otworzyłam je dopiero, kiedy Key pocałował mnie w czubek nosa.

- Proszę, takie jakie lubisz. - Postawił przede mną miseczkę czekoladowych lodów w polewie z toffi i z posypką orzechową.

Zjedliśmy rozbawieni własnymi żartami i spostrzeżeniami. Później poszliśmy do mnie do domu i oglądnęliśmy parę śmiesznych filmów zajadając się moimi płatkami kukurydzianymi. Na pożegnanie pocałował mnie w policzek i wyszedł. Byłam tak szczęśliwa, że zapomniałam o dzisiejszym dniu i o porannych zmartwieniach.

Obudziłam się dobre dwie godziny przed czasem, więc wyszłam wcześniej. Przespacerowałam się parkiem i podeszłam pod dom SHINee. Czekając na Keya natknęłam się na znielubionego Taemina. Podszedł do mnie.

- Aż tak za mną tęsknisz?

- Przyszłam do Keya – burknęłam. Uśmiech spełzł z jego twarzy.

- Myślisz, że cię lubi? - spytał jadowicie. - Jemu po prostu jest ciebie żal. Nikt o zdrowym umyśle tak sławny jak on nie zaprzyjaźniłby się z tobą. Jesteś niczym. Key może mieć tysiąc lepszych od ciebie.

- Kłamiesz. - Powiedziałam cicho.

- Ale taka jest prawda.

Key wyszedł z domu i podszedł do nas.

- Cześć Mika. - Przywitał się.

Po moich policzkach spływały łzy. Obróciłam się napięcie i pobiegłam przed siebie. Nie ważne gdzie, ważne, że daleko. Słyszałam jak przez mgłę głos Keya wołającego mnie. Szybko oddaliłam się od tego wszystkiego. Wbiegłam do domu i poleciałam od razu do swojego pokoju. Rzuciłam się na łóżko i płakałam. Nie wiedziałam, czy to prawda, czy kłamstwo ale Taemin miał rację. Byłam niczym, a Key był idolem. Mógł mieć każdą.

Przez ostatni tydzień nie chodziłam do szkoły, bo po co? Znowu spotkałabym Taemina albo Keya. Byłam początkowo załamana. Nasz wieloletnia przyjaźń pękła jak bańka mydlana. Nie odbierałam od Keya telefonów. Nie miałam serca. W piątek po południu upiekłam dla rodziny ciasto piętrowe. Nieźle się przy nim napracowałam ale efekt był fantastyczny. Przypomniało mi się, że przecież miałam jeszcze posypać wierzch kawałkami orzechów włoskich. Obróciłam się i zamarłam. Przede mną stał Taemin i wpatrywał się w moje oczy jak zahipnotyzowany. Odsunęłam się.

- Skąd wiesz gdzie mieszkam? - spytałam jadowicie.

- Key mi powiedział.

- Czego chcesz? - zapytałam kwaśno.

- Przep... - przerwałam mu.

- Nie chcę twoich przeprosin. - Warknęłam. - Zabieraj się stąd.

Nie ruszył się. Wykrzywiłam się w grymasie gniewu i ściągnęłam orzechy z półki. Chciał mnie wytrącić z równowagi. Nie miałam zamiaru dać mu takiej satysfakcji. Powróciłam do dekorowania wypieku. Układałam orzechy w napis: Kocham was. Gdy skończyłam Kocham poczułam na szyi ciepły oddech.

- Cię – wymruczał Taemin i pochylił się, by mnie pocałować. Nasze usta zetknęły się ze sobą gdy odwróciłam głowę nieświadoma. Całował mnie delikatnie i jednocześnie namiętnie. Byłam zagubiona i skołowana. Przylgnęłam do niego rzucając orzechy i oddając pocałunki. W tamtej chwili potrafiłam mu wybaczyć wszystko.